Windows Sandbox to lekkie, izolowane środowisko wirtualne dostępne w edycjach Windows 10 i Windows 11 Pro, Enterprise oraz Education. Pozwala uruchamiać podejrzane pliki i testować programy bez ingerowania w główny system, ponieważ po zamknięciu wszystkie zmiany są usuwane.
Czym jest Windows Sandbox?
Windows Sandbox działa jak tymczasowy, oddzielny komputer uruchomiony wewnątrz systemu. Korzysta z wirtualizacji sprzętowej i izolacji zapewnianej przez hipernadzorcę, ale nie wymaga przygotowywania obrazu ISO ani ręcznego tworzenia maszyny wirtualnej.
Najważniejszą cechą tego rozwiązania jest efemeryczność. Każde uruchomienie tworzy świeże środowisko, a po zamknięciu okna znikają zainstalowane programy, pobrane pliki i zmiany w ustawieniach. Można porównać to do trybu incognito, ale obejmującego cały system operacyjny, a nie tylko przeglądarkę.
Polecamy: Narzędzia Windows – przegląd najważniejszych funkcji systemu
Wymagania Windows Sandbox
Przed aktywacją funkcji sprawdź, czy komputer spełnia podstawowe wymagania:
- System operacyjny – Windows 10 lub Windows 11 w edycji Pro, Enterprise albo Education.
- Procesor – 64-bitowy, z co najmniej dwoma rdzeniami.
- Pamięć RAM – minimum 4 GB, przy czym 8 GB zapewnia większy komfort pracy.
- Miejsce na dysku – co najmniej 1 GB wolnej przestrzeni, najlepiej na szybkim dysku SSD.
- Wirtualizacja sprzętowa – włączona w BIOS-ie lub UEFI. W procesorach Intel występuje zwykle jako Intel VT-x, a w układach AMD jako AMD-V.
Windows Home nie obsługuje Windows Sandbox. Samo włączenie wirtualizacji nie doda tej funkcji do niezgodnej edycji systemu. W takiej sytuacji potrzebna byłaby zmiana edycji Windows albo inne oprogramowanie do izolowania aplikacji.
Jak włączyć Windows Sandbox?
Aktywacja składa się z dwóch niezależnych etapów. Najpierw trzeba udostępnić systemowi wirtualizację sprzętową, a następnie włączyć składnik Windows Sandbox.
- Sprawdź wirtualizację w BIOS-ie lub UEFI – uruchom ponownie komputer i wejdź do ustawień firmware’u. Zależnie od producenta używa się zwykle klawisza Delete, F2, F10 albo Esc. Szukaj opcji Intel VT-x, Intel Virtualization Technology, AMD-V lub SVM Mode, najczęściej w sekcji Advanced, CPU Configuration albo Security. Ustaw ją na Enabled, zapisz zmiany i uruchom Windows.
- Otwórz funkcje systemu Windows – w Panelu sterowania przejdź do sekcji Programy, a następnie wybierz Włączanie lub wyłączanie funkcji systemu Windows.
- Zaznacz Windows Sandbox – znajdź tę pozycję na liście, zaznacz pole wyboru i kliknij OK. System doda wymagane składniki.
- Uruchom komputer ponownie – restart jest potrzebny, aby funkcja została prawidłowo zarejestrowana.
- Uruchom piaskownicę – po ponownym zalogowaniu wpisz Windows Sandbox w wyszukiwarce systemowej i otwórz aplikację. Pierwsze uruchomienie może potrwać nieco dłużej niż kolejne.
Jeżeli Windows Sandbox nie pojawia się na liście funkcji, najpierw sprawdź edycję systemu oraz stan wirtualizacji w BIOS-ie lub UEFI. Te dwa problemy najczęściej uniemożliwiają aktywację.
Przeczytaj również: Skróty klawiszowe Windows – zestawienie najważniejszych funkcji
Do czego można używać Windows Sandbox?
Sandbox sprawdza się wtedy, gdy potrzebujesz szybko uruchomić coś w czystym środowisku, ale nie chcesz zmieniać głównej instalacji Windows. Typowe zastosowania obejmują:
- testowanie instalatorów i programów pochodzących z mniej znanego źródła,
- otwieranie podejrzanych plików bez zapisywania ich zmian w systemie głównym,
- sprawdzanie zachowania stron internetowych w odizolowanej sesji,
- eksperymentowanie z ustawieniami i konfiguracją systemu,
- przygotowanie tymczasowego, czystego środowiska do krótkich testów.
Izolacja nie oznacza absolutnej ochrony przed każdym zagrożeniem. Nie należy wyłączać innych zabezpieczeń systemu ani traktować piaskownicy jako gwarancji bezpieczeństwa przy analizie szczególnie niebezpiecznego oprogramowania.
Windows Sandbox a pełna maszyna wirtualna
Windows Sandbox jest wygodny do krótkich testów, natomiast pełna maszyna wirtualna, na przykład utworzona w VirtualBox lub VMware, daje większą kontrolę nad środowiskiem. Różnice najlepiej pokazuje poniższe zestawienie:
| Cecha |
Windows Sandbox |
Tradycyjna maszyna wirtualna |
| Konfiguracja |
Włączenie funkcji i uruchomienie aplikacji |
Tworzenie maszyny, przydzielanie zasobów i instalacja systemu |
| Trwałość danych |
Brak, zmiany znikają po zamknięciu |
Możliwość zapisu plików, stanu i migawek |
| Zasoby |
Zwykle mniejsze zapotrzebowanie i szybkie uruchamianie |
Większe zapotrzebowanie zależne od konfiguracji gościa |
| System operacyjny |
Środowisko oparte na systemie hosta |
Możliwość instalowania różnych wersji Windows i dystrybucji Linuksa |
| Zastosowanie |
Pojedyncze pliki, szybkie testy i krótkie eksperymenty |
Długotrwałe projekty, wiele konfiguracji i praca wymagająca zachowania stanu |
Wybierz Sandbox, gdy liczy się szybkość, prostota i jednorazowy test. Pełna maszyna wirtualna będzie lepsza, jeśli chcesz przechowywać dane, robić migawki, uruchamiać kilka środowisk albo korzystać z innego systemu operacyjnego.
Zaawansowani użytkownicy mogą uruchamiać piaskownicę z pliku konfiguracyjnego XML. Taki plik pozwala między innymi określić dostęp do sieci, przekierowanie schowka oraz mapowanie wybranych folderów. Trzeba jednak pamiętać, że udostępnienie katalogu z systemu głównego zmniejsza izolację, dlatego należy robić to tylko wtedy, gdy jest potrzebne.
Windows Sandbox jest dobrym narzędziem do krótkich, kontrolowanych testów. Zapewnia świeże środowisko bez konieczności budowania pełnej maszyny wirtualnej, ale brak trwałości danych sprawia, że nie zastępuje jej w dłuższej pracy.